Poederkarakterisatie
De karakterisatie van deeltjes (poeders, cellen, bestanddelen van emulsies en dispersies etc...) omvat onder andere de bepaling van de deeltjesgrootte of deeltjesgrootte-distributie door zeefanalyse, laserdiffractie, dynamic light scattering (DLS), ook wel foton-correlatie spectroscopie (PCS) genoemd, of diskcentrifugatie. De analyze van de concentratie, het aantal, de vorm of morfologie van deeltjes is mogelijk via beeldanalyse of scanning electronen microscopie.
Andere eigenschappen zoals dichtheid van poeders en zetapotentiaal kunnen door resp. heliumpycnometrie en electro-acoustische attenuatie of bepaald worden.
Voor de bepaling van oppervlakte-eigenschappen van poeders kunnen volgende technieken aangewend worden :
- Kwikporosimetrie
- Gasadsorptie (fysisorptie en chemisorptie)
- Surface area bepaling
- karakterisatie van katalysatoren (TPDRO)
Oppervlaktekarakterisatie
De karakterisatie van het oppervlak van poeders wordt hierboven behandeld. Voor ruwheidsmetingen of meer algemeen twee- en driedimensionele oppervlaktemetrologie maakt men gebruik van chromatic light aberration (CLA).
Een snelle en eenvoudige techniek voor karakterisatie van een oppervlak is kontakthoekmeting. De kontakthoek tussen een vloeistofdruppel en een vast oppervlak beschrijft de interacties (adhesie, cohesie en oppervlakteenergie) via de vergelijking van Young, en geeft informatie over hydrofoob of hydrofiel karakter en bevochtigingseigenschappen.
Voor een snelle bepaling van visuele eigenschappen van oppervlakken kan men gebruik maken van een glansmeter waarmee eigenschappen zoals gloss, haze, DOI etc.. volgens gekende normen worden bepaald.
Poriëngrootte van poriën die doorheen een structuur lopen kunnen door porometrie bepaald worden. De mechanische oppervlakteweerstand van een materiaal word vastgelegd in zijn dynamische en statische wrijvingscoefficient.
Tot slot biedt SPR (Surface Plasmon Resonance) unieke inzichten in het real-time gedrag en interactie-snelheid (via massa, oppervlaktedistributie, dichtheid, aantal actieve sites) van macromoleculen, eiwitten en oppervlakteactieve stoffen wanneer deze in kontakt komen met een specifiek oppervlak.